Χαρέ Κρίσνα » Blog Archive » Διαπιστωνοντας τον σκοπο της ανθρωπινης ζωης



Διαπιστωνοντας τον σκοπο της ανθρωπινης ζωης

2337 views

Η σύγχρονη κοινωνία είναι παραπλανημένη από τυφλούς ηγέτες οι οποίοι δεν γνωρίζουν τον σκοπό της ανθρώπινης ζωής που είναι η αυτοσυνειδητοποίηση και η αποκατάσταση της χαμένης σχέσης μας με την Υπέρτατη Προσωπικότητα της Θεότητας… Η κίνηση για την Επίγνωση του Κρίσνα προσπαθεί να διαφωτίσει την ανθρώπινη κοινωνία σχετικά μ’αυτό το σημαντικό ζήτημα.

Αυτή η σημαντική κίνηση για την συνειδητοποίηση του Κρίσνα έχει σκοπό να γλυτώσει την ανθρώπινη κοινωνία από πνευματικό θάνατο. Η σύγχρονη κοινωνία είναι παραπλανημένη από τυφλούς ηγέτες οι οποίοι δεν γνωρίζουν τον σκοπό της ανθρώπινης ζωής που είναι η αυτοσυνειδητοποίηση και η αποκατάσταση της χαμένης σχέσης μας με την Υπέρτατη Προσωπικότητα της Θεότητας. Αυτό το σημείο λείπει. Η κίνηση για την επίγνωση του Κρίσνα προσπαθεί να διαφωτίσει την κοινωνία σχετικά μ’αυτό το σημαντικό ζήτημα.

Σύμφωνα με τον βεδικό πολιτισμό, η τελειοποίηση της ζωής συνιστάται στη συνειδητοποίηση της σχέση μας με τον Κρίσνα, τον Θεό. Αν μελετήσουμε την Μπάγκαβαντ-γκίτα , που είναι αποδεκτή από τις πνευματικές αρχές της υπερβατικής επιστήμης ως βάση όλης της βεδικής γνώσης, θα καταλάβουμε πως όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά όλα τα ζωντανά όντα είναι αναπόσπαστα μέρη του Θεού. Τα μέρη είναι φτιαγμένα για να υπηρετούν το όλο, ακριβώς όπως τα πόδια, τα χέρια, τα δάκτυλα και τα αυτιά είναι φτιαγμένα για να υπηρετούν το σύνολο του σώματος. Εμείς – τα ζωντανά όντα – επειδή είμαστε αναπόσπαστα μέρη του Θεού, έχουμε καθήκον να Τον υπηρετούμε.

Πράγματι η θέση μας είναι να προσφέρουμε αδιάκοπη υπηρεσία σε κάποιον, είτε στην οικογένειά μας, είτε στη χώρα μας, είτε στην κοινωνία. Αν δεν έχουμε κάποιον να υπηρετήσουμε, μερικές φορές συντηρούμε έναν γάτο ή σκύλο και τον υπηρετούμε. Αυτοί οι παράγοντες αποδεικνύουν πως η ιδιοσυστατική κατάστασή μας είναι να προσφέρουμε υπηρεσία. Oμως, παρόλο που προσφέρουμε υπηρεσία όσο καλύτερα μπορούμε, δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Ούτε το πρόσωπο στο οποίο προσφέρουμε την υπηρεσία είναι ικανοποιημένο. Στο υλικό επίπεδο όλοι είναι απογοητευμένοι. Ο λόγος είναι πως η υπηρεσία που προσφέρεται δεν κατευθύνεται σωστά. Για παράδειγμα, αν θέλουμε να προσφέρουμε υπηρεσία σ’ένα δέντρο, πρέπει να ποτίσουμε τη ρίζα του. Αν ρίξουμε νερό στα φύλλα, στους κλώνους και στα κλωναράκια, το όφελος είναι μικρό. Οταν υπηρετείται η Υπέρτατη Προσωπικότητα της Θεότητας, όλα τα αναπόσπαστα μέρη της ικανοποιούνται αυτόματα. Κατά συνέπεια οι πράξεις αγαθοεργίας καθώς και η υπηρεσία στην κοινωνία, στην οικογένεια και στο κράτος, πραγματοποιούνται όταν υπηρετούμε την Υπέρτατη Προσωπικότητα της Θεότητας.

Το καθήκον του ανθρώπου είναι να κατανοήσει πως η ιδιοσυστατική κατάστασή του έχει σχέση με τον Θεό, και να ενεργήσει ανάλογα. Αν γίνει αυτό, τότε η ζωή μας έχει πετύχει τον σκοπό της. Μερικές φορές, ωστόσο, φερόμαστε προκλητικά ξεστομίζοντας φράσεις όπως: «δεν υπάρχει Θεός,» ή «είμαι Θεός,» ή ακόμα «δε με νοιάζει για το Θεό». Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η προκλητική διάθεση δε θα μας σώσει. Ο Θεός υπάρχει και μπορούμε να Τον δούμε κάθε στιγμή. Αν αρνηθούμε να δούμε τον Θεό στη ζωή μας, τότε θα εμφανιστεί μπροστά μας με την μορφή του αδυσώπητου θανάτου. Αν απορρίψουμε μια ιδιότητα Του, τότε θα Τον δούμε με τη μορφή μιας άλλης ιδιότητας. Διάφορα γνωρίσματα χαρακτηρίζουν την Υπέρτατη Προσωπικότητα της Θεότητας επειδή είναι η αρχική πηγή ολόκληρου του εκδηλωμένου σύμπαντος. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατο να Τον αποφύγουμε.

H κίνηση για την επίγνωση του Κρίσνα δε στηρίζεται σε τυφλό θρησκευτικό φανατισμό, ούτε είναι πρόσφατο ξεσήκωμα κάποιου τυχάρπαστου. Αντίθετα είναι μια αυθεντική, επιστημονική προσέγγιση του θέματος της αιώνιας ανάγκης μας να συναναστραφούμε την Απόλυτη Προσωπικότητα της Θεότητας, που απολαμβάνει το κάθετι με υπέρτατο τρόπο. Η επίγνωση του Κρίσνα ασχολείται με την αιώνια σχέση που μας συνδέει μαζί Του και τη μέθοδο για να εκληρώσουμε τα σχετικά καθήκοντά μας προς Αυτόν. Ετσι, η επίγνωση του Κρίσνα μας καθιστά ικανούς να φτάσουμε την ύψιστη τελειότητα που είναι δυνατή σ’αυτή την ανθρώπινη μορφή ύπαρξης.

Πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως αυτή η ξεχωριστή μορφή της ανθρώπινης ζωής αποκτάται μετά από εξέλιξη πολλών εκατομμυρίων χρόνων, κατά τη διάρκεια των οποίων η ψυχή μεταβαίνει αναρίθμητες φορές από το ένα σώμα στο άλλο. Σ’αυτή την ιδιαίτερη μορφή ζωής, το οικονομικό πρόβλημα είναι μικρότερο από ότι είναι στις ζωϊκές μορφές. Υπάρχουν χοίροι, σκύλοι, γάιδαροι, καμήλες κ.ο.κ. των οποίων οι οικονομικές ανάγκες είναι το ίδιο επιτακτικές με τις δικές μας, αλλά τα οικονομικά προβλήματα αυτών των ζώων, καθώς και τα άλλα, λύνονται κάτω από πρωτόγονες συνθήκες, ενώ στον άνθρωπο δίνονται από τους νόμους της φύσης όλες οι ευκολίες για να διάγει μιαν άνετη ζωή.

Γιατί δίνεται η ευκαιρία στον άνθρωπο να ζήσει καλύτερα από ότι το γουρούνι ή άλλα ζώα; Γιατί στον ανώτερο κυβερνητικό υπάλληλο δίνονται καλύτερες ευκολίες για μιαν άνετη ζωή από ότι στον κοινό γραφέα; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Ο κυβερνητικός υπάλληλος πρέπει να εκτελέσει καθήκοντα πιο υπεύθυνα από αυτά του απλού γραφέα. Παρόμοια, ο άνθρωπος οφείλει να εκτελέσει καθήκοντα ανώτερα από αυτά των ζώων, που είναι συνεχώς απασχολημένα να γεμίζουν τα πεινασμένα στομάχια τους. Αλλά οι νόμοι της φύσης επιδρούν στον σύγχρονο πολιτισμό, του οποίου το επίπεδο δεν παύει να είναι ζωώδες, με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα προβλήματα. Οταν πληροφορούμε αυτά τα ραφιναρισμένα ζώα για την πνευματική ζωή, λένε πως θέλουν να δουλεύουν μόνο για να ικανοποιήσουν το στομάχι τους και πως δεν χρειάζεται να αναρωτιούνται για τoν Θεό. Ομως, παρά την προθυμία τους να δουλεύουν σκληρά, υπάρχει πάντα το πρόβλημα της ανεργίας, και τόσα άλλα εμπόδια που προκαλούνται από τους νόμους της φύσης. Εξακολουθούν όμως, παρ’ όλα αυτά, να καταγγέλουν την αποδοχή του Θεού.

Η ανθρώπινη μορφή ζωής δε μας δόθηκε για να δουλεύουμε σκληρά όπως ο χοίρος και ο σκύλος, αλλά για να φτάσουμε την ύψιστη τελειότητα της ζωής. Αν δεν επιθυμούμε αυτήν την τελειότητα, θα εξαναγκαστούμε από τη φύση να δουλέψουμε πολύ σκληρά. Οταν η Κάλι-γιούγκα (η εποχή που διανύουμε) πλησιάσει το τέλος της, οι άνθρωποι θα δουλεύουν σκληρά, όπως τα γαϊδούρια, για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό συμβαίνει ήδη, και κάθε χρόνο αυξάνει η ανάγκη για σκληρότερη εργασία με χαμηλότερες αποδοχές. Ομως οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι να δουλεύουν σκληρά όπως τα ζώα, και όποιος αποτύχει να εκτελέσει τα ανθρώπινα καθήκοντα, εξαναγκάζεται από τους νόμους της φύσης να μεταναστεύσει σε κατώτερα είδη ζωής. Η Μπάγκαβαντ-γκίτα περιγράφει ζωηρά πως μεταναστεύει η πνευματική ψυχή με βάση τους νόμους της φύσης, και πως αποκτά κατάλληλο σώμα και αισθητήρια όργανα για να απολαύσει την ύλη στον υλικό κόσμο.

Στην Μπάγκαβαντ-γκίτα αναφέρεται επίσης πως όσοι προσπαθούν, αλλά δεν ολοκληρώνουν την προσπάθειά τους να πλησιάσουν τον Θεό – με άλλα λόγια όσοι απέτυχαν να συνειδητοποιήσουν ολοκληρωτικά τον Κρίσνα- γεννιούνται σε πνευματικά ανεπτυγμένες οικογένειες ή πλούσιες οικογένειες εμπόρων. Αφού οι ανεπιτυχείς πνευματικοί αναζητητές κερδίζουν τέτοιες ευκαιρίες ευγενικής καταγωγής, τι να πούμε γι’αυτούς που πέτυχαν τον επιθυμητό στόχο; Γι’αυτό, η προσπάθεια για την επιστροφή στον Θεό, ακόμα και μισοτελειωμένη, εγγυάται καλή γέννηση στην επόμενη ζωή. Η γέννηση ενός ατόμου σε πνευματικά προοδευμένες ή πλούσιες οικογένειες είναι πλεονέκτημα για την πνευματική πρόοδο, επειδή και τα δύο είδη οικογένειας του δίνουν την ευκαιρία για περαιτέρω πρόοδο, από το σημείο που σταμάτησε στην προηγούμενη γέννησή του. Οσον αφορά την πνευματική συνειδητοποίηση, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται μέσα σε μια καλή οικογένεια ευνοεί την καλλιέργεια της πνευματικής γνώσης. Η Μπάγκαβαντ-γκίτα υπενθυμίζει σε τέτοια καλότυχα άτομα με ευγενική καταγωγή, πως η καλή τύχη τους οφείλεται στην υπηρεσία αφοσίωσης που πρόσφεραν στο παρελθόν. Δυστυχώς τα παιδιά τέτοιων οικογενειών δε συμβουλεύονται την Μπάγκαβαντ-γκίτα και παρασύρονται από τη μάγια (ψευδαίσθηση).

Η γέννηση σε μια ευκατάστατη οικογένεια λύνει, από την αρχή, το πρόβλημα επαρκής τροφής, και στη συνέχεια δίνει την δυνατότητα μιας άνετης ζωής. Κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις παρουσιάζονται περισσότερες ευκαιρίες για πρόοδο στην πνευματική συνειδητοποίηση. Αλλά εξαιτίας της κακής τύχης και της επήρειας της σιδερένιας εποχής (που είναι γεμάτη μηχανές και μηχανικούς ανθρώπους) τα παιδιά των πλούσιων παρασύρονται από την αισθησιακή απόλαυση, και ξεχνούν την ευκαιρία που τους δίνεται για πνευματική διαφώτιση. Γι’αυτό η φύση, με τους νόμους της, βάζει φωτιές σ’αυτά τα χρυσά σπίτια. Ετσι η χρυσή πόλη της Λανκα, όπου βασίλευε ο δαιμονικός Ράβανα, έγινε στάχτη. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης.

Η Μπάγκαβαντ-γκίτα αποτελεί την προκαταρκτική μελέτη της υπερβατικής επιστήμης για την επίγνωση του Κρίσνα. Καθήκον όλων των αξιωματούχων του κράτους είναι να καταστρώσουν τα οικονομικά, καθώς και τα άλλα σχέδιά τους, προσφεύγωντας στην Μπάγκαβαντ-γκίτα. Δεν είμαστε φτιαγμένοι να επιλύσουμε τα οικονομικά προβλήματα της ζωής ισορροπώντας σε μια βάση που τρεκλίζει. Αντίθετα, είμαστε φτιαγμένοι να επιλύσουμε τα βασικά προβλήματα της ζωής που προκαλούνται από τους νόμους της φύσης. Ο πολιτισμός είναι στατικός, αν δεν υπάρχει πνευματική κίνηση. Η ψυχή κινεί το σώμα και το ζωντανό σώμα κινεί τον κόσμο. Ενδιαφερόμαστε για το σώμα, αλλά αγνοούμε το πνεύμα που κινεί αυτό το σώμα. Χωρίς το πνεύμα, το σώμα είναι ακίνητο, νεκρό.
Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα εξαιρετικό όχημα με το οποίο μπορούμε να φθάσουμε την αιώνια ζωή. Είναι ένα σπάνιο και αξιόλογο πλεούμενο, ικανό να διασχίσει τον ωκεανό της Αγνοιας, που είναι η υλική ύπαρξη. Οταν πλέουμε μ’αυτό το σκάφος, δεχόμαστε την καθοδήγηση ενός τέλειου καπετάνιου, του πνευματικού δασκάλου. Με τη θεία χάρη του, το σκάφος ταξιδεύει με ευνοϊκό άνεμο. Με όλους αυτούς τους ευοίωνες παράγοντες, ποιος δε θα εκμεταλλευόταν την ευκαιρία να διασχίσει τον ωκεανό της Αγνοιας; Οποιος παραμελεί αυτή την ευκαιρία, στην πραγματικότητα αυτοκτονεί.

Σίγουρα ένα βαγόνι πρώτης θέσης προσφέρει ανέσεις, αν όμως το τραίνο δεν κατευθύνεται στον προορισμό του, σε τι χρησιμεύει ένα βαγόνι με καλό κλιματισμό; Ο σύγχρονος πολιτισμός ενδιαφέρεται πολύ για την άνεση του υλικού σώματος. Ολοι, όμως, αγνοούν τον αληθινό προορισμό της ζωής, που είναι η επιστροφή στον Θεό. Δεν αρκεί να καθόμαστε σε ένα άνετο βαγόνι. Είναι ανάγκη να σιγουρευτούμε πως το όχημα κατευθύνεται προς τον αληθινό προορισμό. Οι ανέσεις του υλικού σώματος δεν οφελούν όταν ξεχνάμε την πρωταρχική ανάγκη της ζωής, που είναι η επανάκτηση της χαμένης πνευματικής ταυτότητάς μας. Το σκάφος της ανθρώπινης ζωής είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να κατευθύνεται προς τον πνευματικό προορισμό. Δυστυχώς αυτό το σώμα είναι αγκυροβολημένο στην εγκόσμια συνείδηση με πέντε γερές αλυσίδες που είναι: (1) η προσκόλληση στο υλικό σώμα λόγω της άγνοιας των πνευματικών γεγονότων, (2) η προσκόλληση στους συγγενείς λόγω των σχέσεων που βασίζονται στο σώμα, (3) η προσκόλληση στη χώρα της γέννησης και σε υλικά αποκτήματα όπως σπίτι, έπιπλα, κτήματα, περιουσία, μετοχές, (4) η προσκόλληση στην υλική επιστήμη, που παραμένει μυστήρια όταν αφορά την αναζήτηση του πνευματικού φωτός, και (5) η προσκόλληση σε θρησκευτικές μορφές και ιερές τελετές χωρίς επίγνωση του Υπέρτατου Προσώπου και των υπηρετών Του. Αυτές οι προσκολλήσεις που αγκιστρώνουν το σκάφος του ανθρώπινου σώματος, εξηγούνται με λεπτομέρεια στο Δέκατο Πέμπτο Κεφάλαιο της Μπάγκαβαντ-γκίτα. Εκεί συγκρίνονται μ’ένα δέντρο βανιανής που έχει τις ρίζες του βαθιά ριζωμένες στη γη. Είναι πολύ δύσκολο το ξερίζωμα ενός τόσο δυνατού δέντρου, αλλά ο Κύριος συνιστά την ακόλουθη μέθοδο: «Η αληθινή μορφή αυτού του δέντρου δεν γίνεται αντιληπτή σ’αυτόν τον κόσμο. Δεν φαίνεται το τέλος, η αρχή ή τα θεμέλιά του. Αλλά ένας, με αποφασιστικότητα, πρέπει να κόψει αυτό το δέντρο με το όπλο της απάρνησης. Υστερα, πρέπει να αναζητήσει τον τόπο από τον οποίο, όταν φτάσει, δε γυρίζει πια πίσω. Εκεί, πρέπει να εγκαταλειφθεί στο Υπέρτατο Πρόσωπο από τον οποίο αρχίζουν τα πάντα και μέσα στον οποίο, από αμνημονεύτων χρόνων, τα πάντα κατοικούν». (Μπ.γκ.15.3-4).

Ούτε οι επιστήμονες ούτε οι θεωρητικοί φιλόσοφοι έχουν φθάσει σε κάποιο συμπέρασμα όσον αφορά την κατάσταση του σύμπαντος. Αυτό που κάνουν είναι να διατυπώνουν διάφορες θεωρίες πάνω σ’αυτό το θέμα. Μερικοί απ’αυτούς λένε ότι ο υλικός κόσμος είναι αληθινός, άλλοι λένε ότι είναι όνειρο, κι άλλοι ότι υπήρχε ανέκαθεν. Ετσι, οι κοσμικοί διανοούμενοι υποστηρίζουν διάφορες απόψεις. Το γεγονός, όμως, είναι πως ούτε ένας εμπειρικός επιστήμονας ή θεωρητικός ανακάλυψε την αρχή του κόσμου ή τα όριά του. Ούτε ένας μπορεί να πει πότε άρχισε ή πως αιωρείται στο διάστημα. Προβάλλουν μερικές υποθέσεις βασισμένες σε θεωρίες – όπως το νόμο της βαρύτητας- τις οποίες δεν μπορούν να αποδείξουν πειραματικά. Με το πρόσχημα της αναζήτησης της αλήθειας, ο καθένας ανυπομονεί να προβάλλει τη δική του θεωρία για να αποκτήσει φήμη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως αυτός ο υλικός κόσμος είναι γεμάτος δυστυχίες που δεν ξεπερνιούνται απλά με την προβολή θεωριών πάνω σ’αυτό το θέμα. Ο Θεός, που γνωρίζει τα πάντα γύρω από τη δημιουργία Του, μας πληροφορεί πως το όφελός μας είναι να επιθυμούμε την απαλλαγή απ’αυτή τη δυστυχισμένη ύπαρξη. Είναι ανάγκη να αποκολληθούμε από κάθε τι υλικό. Για να κάνουμε την όσο το δυνατόν καλύτερη χρήση μιας κακής αγοράς, πρέπει να πνευματικοποιήσουμε εκατό τοις εκατό την υλική ύπαρξή μας. Το σίδερο δεν είναι φωτιά, αλλά μετατρέπεται σε φωτιά όταν βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τη φωτιά. Παρόμοια, η αποκόλληση από υλικές δραστηριότητες πραγματοποιείται όταν έρθουμε σε επαφή με πνευματικές δραστηριότητες, και όχι όταν παραμένουμε αδρανείς. Η αδράνεια μέσα στον υλικό κόσμο είναι η αρνητική πλευρά της υλικής δραστηριότητας. Η πνευματική δραστηριότητα, όμως, δεν σημαίνει μόνο άρνηση της υλικής δράσης αλλά και ενεργοποίηση της αληθινής ζωής μας. Η επιθυμία μας για αιώνια ζωή ή για την απόκτηση της πνευματικής ύπαρξής μας στο Μπραχμαν, το Απόλυτο, πρέπει να είναι έντονη. Το χρέος μας είναι η έντονη αναζήτηση της αιώνιας ζωής, δηλαδή της πνευματικής ύπαρξής μας στο Μπραχμαν, στο Απόλυτο. Το αιώνιο βασίλειο του Μπραχμαν περιγράφεται στην Μπάγκαβαντ-γκίτα ως αιώνια πατρίδα από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό είναι το βασίλειο του Θεού.

Η αρχή της παρούσας υλικής ζωής μας δεν μπορεί να προσδιοριστεί, ούτε είναι αναγκαίο για μας να γνωρίζουμε πως καταλήξαμε δεσμευμένοι στην υλική ύπαρξη. Aρκεί να γνωρίζουμε ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η υλική ζωή υπάρχει από αμνημονεύτων χρόνων και το καθήκον μας είναι να υποταχθούμε στον Υπέρτατο Κύριο, που είναι η πρωταρχική αιτία όλων των αιτιών. Η απαραίτητη προϋπόθεση για την επιστροφή στη Θεότητα αναφέρεται στην Μπάγκαβαντ-γκίτα (15.5): «Οποιος είναι ελεύθερος από την πλάνη, την περηφάνεια και τις ψεύτικες σχέσεις, όποιος κατανοεί το αιώνιο, νικά τον πόθο για ηδονή και ελευθερώνεται από τη δυαδικότητα της χαράς και της λύπης, όποιος γνωρίζει τον τρόπο εγκατάλειψης στο Υπέρτατο Πρόσωπο, φτάνει το αιώνιο βασίλειο».

Οποιος είναι πεπεισμένος για την πνευματική του ταυτότητα και απελευθερωμένος από την υλιστική αντίληψη της ύπαρξης, όποιος είναι ελεύθερος από την ψευδαίσθηση και αντιμετωπίζει με υπερβατικό τρόπο τις τρεις ποιότητες της υλικής φύσης, όποιος ασχολείται αδιάκοπα με την καλλιέργεια και τη διάδοση της πνευματικής επιστήμης και όποιος απομακρύνεται από κάθε αισθησιακή απόλαυση μπορεί να επιστρέψει στη Θεότητα. Ενα τέτοιο πρόσωπο καλείται αμο†νµα, σε αντίθεση με τον μο†νµα, τον ανόητο και αμαθή, γιατί είναι ελεύθερος από την δυαδικότητα της ευτυχίας και της δυστυχίας.

Αλλά ποιά είναι η φύση του βασιλείου του Θεού; Περιγράφεται στη Μπάγκαβαντ-γκίτα (15.6) ως εξής: «Ούτε ο ήλιος, ούτε το φεγγάρι, ούτε ο ηλεκτρισμός φωτίζουν το υπέρτατο βασίλειό Μου. Εκείνος που φθάνει σ’αυτό δεν επιστρέφει σ’αυτόν τον κόσμο».
Παρόλο που κάθε τόπος της δημιουργίας βρίσκεται μέσα στο βασίλειο του Θεού, επειδή ο Κύριος είναι ο υπέρτατος κάτοχος όλων των πλανητών, έχει την προσωπική κατοικία Του που είναι εντελώς διαφορετική από το σύμπαν στο οποίο ζούμε εμείς. Αυτή η κατοικία καλείται παραμαμ, δηλαδή υπέρτατη κατοικία. Στη γη υπάρχουν χώρες με επίπεδο ζωής υψηλότερο από το επίπεδο ζωής άλλων χωρών. Εκτός από τη Γη, υπάρχουν αμέτρητοι άλλοι πλανήτες κατανεμημένοι στο σύμπαν, άλλοι ανώτεροι κι άλλοι κατώτεροι. Σε κάθε περίπτωση, όλοι οι πλανήτες που βρίσκονται κάτω από τη δικαιοδοσία της εξωτερικής ενέργειας, δηλαδή της υλικής φύσης, χρειάζονται τις ακτίνες του ήλιου ή το φως της φωτιάς, γιατί το υλικό σύμπαν είναι σκοτεινό. Πέρα από αυτό το σύμπαν, όμως, βρίσκεται το πνευματικό βασίλειο που περιγράφεται στις Ουπάνισαντ ως εξής: «Αυτό το βασίλειο δε χρειάζεται ήλιο, φεγγάρι ή αστέρια. Ούτε φωτίζεται από τον ηλεκτρισμό ή κάποια άλλη μορφή φωτιάς. Ολα τα υλικά σύμπαντα φωτίζονται από την αντανάκλαση αυτού του πνευματικού φωτός, κι επειδή αυτή η ανώτερη φύση είναι πάντα αυτόφωτη μπορούμε να χαρούμε το φως ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι της νύχτας.» Στη Χαρι-βαμσα, το Υπέρτατο Πρόσωπο εξηγεί την πνευματική φύση ως εξής: «Η εκθαμβωτική λάμψη του απρόσωπου Μπραχμαν (του απρόσωπου Απόλυτου) φωτίζει όλες τις υπάρξεις, τόσο τις υλικές όσο και τις πνευματικές. Αλλά, ω Μπάρατα, πρέπει να καταλάβεις ότι αυτή η λάμψη του Μπραχμαν είναι η λάμψη του σώματός Μου.» Αυτή η δήλωση επιβεβαιώνεται στη Μπραχμα-σαμχιτα . Ομως, αυτή η κατοικία δεν είναι προσιτή με υλικά μέσα, όπως τα διαστημόπλοια. Από την άλλη μεριά, όποιος φτάνει εκεί, απολαμβάνει πνευματική ευδαιμονία για πάντα. Επειδή οι ζωντανές οντότητες υπόκεινται σε λάθη, η ύπαρξή τους περιλαμβάνει δύο φάσεις. Η μια είναι η υλική ύπαρξη που είναι γεμάτη βάσανα, όπως η γέννηση, ο θάνατος, τα γηρατειά και οι ασθένειες, ενώ η άλλη είναι η πνευματική ύπαρξη, που χαρακτηρίζεται από αιωνιότητα, μακαριότητα και γνώση. Η υλική ύπαρξη κυριαρχείται από την υλική αντίληψη της ταύτισης με το σώμα και τον νου, αλλά η πνευματική ύπαρξη μας δίνει την δυνατότητα να απολαύσουμε την υπερβατική σχέση μας με την Προσωπικότητα της Θεότητας. Η πνευματική ύπαρξη μας επιτρέπει να βρισκόμαστε πάντα με τον Κύριο.

Η κίνηση για την επίγνωση του Κρίσνα προσπαθεί να επαναφέρει αυτή την πνευματική ύπαρξη σε όλη την ανθρωπότητα. Με την υλική συνείδηση που έχουμε τώρα, είμαστε προσκολλημένοι στην αισθησιακή αντίληψη της ζωής, που όμως αποβάλλεται μέσω της υπηρεσίας αφοσίωσης που προσφέρεται στον Κρίσνα, δηλαδή με την επίγνωση του Κρίσνα. Οταν υιοθετούμε τις αρχές της αφοσιωμένης υπηρεσίας, υπερβαίνουμε την υλική αντίληψη της ζωής και ελευθερωνόμαστε από τις ποιότητες της Αγαθότητας, του Πάθους και της Αγνοιας, ακόμα κι αν χρειάζεται να ανταπεξέλθουμε σε διάφορες υλικές ασχολίες. Οποιος είναι υποχρεωμένος να ασχολείται με υλικές δουλειές, αποκομίζει το μεγαλύτερο όφελος αν διαβάσει τα έργα του Σρίλα Πραμπουπάντα και τα άλλα κείμενα της κίνησης, όπως το περιοδικό «Επιστροφή στη Θεότητα» (Back to Godhead). Αυτά τα βιβλία βοηθούν όλους τους ανθρώπους να κόψουν τις ρίζες της ακαταπόνητης βανιανής της υλικής ύπαρξης. Τα κείμενα αυτά είναι αυθεντικά κι έχουν σκοπό να μας εκπαιδεύσουν για να απαρνηθούμε ότι σχετίζεται με την υλική αντίληψη της ζωής, και να απολαύσουμε το υπερβατικό νέκταρ. Αυτό το στάδιο επιτυγχάνεται μόνο με την εξάσκηση της υπηρεσίας αφοσίωσης. Μέσω αυτής της υπηρεσίας γίνεται δυνατή η απελευθέρωση (μουκτι), ακόμα και σ’αυτή τη ζωή. Οι περισσότερες πνευματικές προσπάθειες έχουν προσβληθεί από το μικρόβιο του υλισμού, αλλά η υπηρεσία αφοσίωσης είναι υπερβατική απέναντι σε κάθε υλική μόλυνση. Οσοι επιθυμούν να επιστρέψουν στο Θεό δεν έχουν παρά να υιοθετήσουν τις αρχές της κίνησης για την επίγνωση του Κρίσνακαι να κατευθύνουν τη συνείδησή τους προς τα λωτοειδή πόδια του Υπέρτατου Κυρίου Κρίσνα, την Προσωπικότητα της Θεότητας.